Ons einddoel in Uypaca!

hallo allemaal.

Hier wat informatie over ons einddoel van onze stichting!

Via de van Malsen Stichting zijn we in contact gekomen met de Achocallavalei waar de van Malsen stichting projecten heeft.
Samen met Angel een man die 20 jaar in Nederland gewoond heeft en dus vloeiend nederlands spreekt, hebben we de afgelopen weken veel onderzoek gedaan hier.
We zijn terecht gekomen in het dorpje Uypaca. In Uypaca is een school. Op deze school zitten kinderen die dagelijks 6 uur moeten lopen om naar school te kunnen, ook zijn er weeskinderen die bij anderen inwonen om daar klusjes te doen en slecht te eten krijgen.
Voor deze kinderen gaan we een huis bouwen! Dit gaat gebeuren op het terein van de school in samenspraak met de directrice! Op deze manier hoeven we geen huur te betalen en wonen de kinderen vlakbij school. We hebben veel gepraat met de oudercommissie, de gemeente en vandaag zelfs met de burgermeester! Allen keuren het project goed en zijn er heel blij mee.

praten met de burgermeester

Het belangrijkste was voor ons wel wat de kinderen en ouders/ verzorgers hier van vinden. Daarom hebben we vandaag een gesprek gehad met de ouders en verzorgers van deze kinderen. Het was echt heel bijzonder. De meest trieste verhalen kwamen boven. Alle ouders en verzorgers waren heel blij en wilden graag hun kind bij ons project. Een vrouw zei zelfs ´ik heb altijd gebeden tot God dat er zoiets zou komen, dit is echt een wonder´. Alleenstaande ouders of weduwen uit Ayma, het verre dorp vertelden dat hun kinderen altijd zo moe thuis komen dat ze gelijk gaan slapen en niet eten. sochtends moeten ze om half 6 weer gaan lopen, ze krijgen straf als ze te laat op school komen, dus tijd voor een ontbijt is er ook niet. Anderen zeiden geen geld te hebben voor eten. Een alleenstaande moeder is bijna helemaal blind en kan niet goed voor haar kind zorgen. Een aantal oma´s al op aardige leeftijd zorgen voor hun kleinkinderen omdat hun kinderen zijn overleden, maar ze hebben het zwaar en weinig geld.

Een oma stond met tranen in haar ogen te vertellen dat haar kleindochter eerst niet zo ver naar school wilde lopen. Toen heeft ze de eerste dagen haar kleinkind naar school gedragen (dus 3 uur heen en 3 uur terug) tot haar kleinkind het leuk ging vinden en er wel voor wilden lopen. Ook vertelden ze allen dat de weg onbegaanbaar is in het regenseizoen en de kinderen dan dus niet naar school kunnen. Een oude vrouw vertelde dat ze Gonzalo als baby op straat heeft gevonden, hij is een weeskind. 4 jaar geleden kwam er een man vertellen zijn vader te zijn, maar die is daarna nooit meer teruggekomen. Deze oude vrouw heeft altijd voor hem gezorgd maar is nu echt oud en weet niet goed waar Gonzalo nu heen moet.

Andres woont bij zijn tante, zijn moeder is overleden en zijn vader heeft hem achtergelaten.
Allemaal dit soort verhalen. Het was echt bijzonder. We wilden ook graag van de kinderen weten wat die er van vonden, ze wilden graag bij ons wonen en wilden heeel graag niet meer zover lopen, hoe sneller hoe beter. Ook vinden ze het fijn dat ze dan goed te eten zullen krijgen en begeleiding bij het huiswerk.
Dus het is echt goed en nodig wat wij gaan doen voor deze kinderen!

De moeder van José is overleden. Zijn vader ziet hij bijna nooit. Hij woont in een kamertje bij zijn 3 jaar oudere broer.

Afgelopen maandag werden wij verrast op de school! We moesten buiten op een podium komen staan. Alle kinderen van de school stonden voor het podium en zongen liedjes voor ons. De directrice vertelden wat we kwamen doen. Ook waren er veel ouders aanwezig. Alle kinderen riepen in koor ´gracias senoritas de fundacion Esperanza Bolivia!´ Daarna werd de vlag gehesen en kregen wij een mega bloemenkrans om! we zijn echt gehuldigd! Heel apart. Daarna kwamen alle ouders, de directrice, wat kinderen en mensen van de oudercommissie naar ons toe om ons te bedanken en confetie over ons heen te gooien! Jullie begrijpen dat we na dit gebeuren echt niet meer terug kunnen en willen! we willen deze mensen en kinderen echt helpen!



Momenteel zijn een architect en een ingenieur een plan aan het maken en ontwerpen met de preciese kosten, tijdsplanning etc.
Terug in Nederland gaan we snel grote sponsoracties houden, we willen zo snel mogelijk dat ze kunnen beginnen met de bouw! Zodat deze kinderen snel een fijn thuis hebben.
Als het huis eenmaal gebouwd is hebben we een bepaald bedrag per maand nodig om de medewerkers te kunnen betalen, voor eten, speelgoed etc.


Help ons mee met ons einddoel en met het zorgen voor deze kinderen en word donateur! Het zou echt fijn zijn als een groot aantal lezers van ons weblog onze stichting met een bepaald bedrag per maand willen sponsoren! Ons rekeningnummer is: 54. 22. 38. 632 t.n.v: Stichting Esperanza Bolivia. Elke bijdrage is welkom!

(meer info zie www.esperanza-bolivia.com )



Apart hoor. 2 jaar geleden bedachten we dat we iets wilden gaan doen hier in Bolivia. Nu zijn we na 2 jaar weer terug hier en weten we hoe en waar we onze droom gaan realiseren!

Over een week komen we thuis! We hebben hier erg veel zin in!

Ons leventje in La Paz...

Hallo allemaal!

We vertellen altijd van onze avonturen maar hebben nog nooit verteld van ons ´gewone´ leventje in La Paz. Dingen die voor ons heel normaal zijn maar voor jullie misschien wel leuk zijn om te weten..

Ons leventje in La Paz:

Elke dag hebben wij afspraken voor onze stichting of voor ons afstudeerproject. We hebben bijvoorbeeld interviews en verder werken we aan ons verslag op de computer. We zitten altijd in hetzelfde vaste internetcafe waar de eigenaar ons nu goed kent en zelfs ´onze´ computers voor ons vrij houd. Toch werkt dit niet optimaal omdat er allemaal kinderen om ons heen luidruchtig spelletjes aan het doen zijn.
Verder gaan we regelmatig naar kantoor om te bekijken of er post is. We zijn heel blij geweest met pakketjes met tijdschriften, lekkers en andere dingen en brieven & kaarten. Nu hopen dat de rest nog binnenkomt voor wij weer weg zijn..
Soms gaan we uit eten. We kunnen dan heerlijk samen uit eten met een gezonde jugo erbij voor ongeveer 8 euro. Uit eten gaan is zo goedkoop, dat je met z´n 6en uit eten kunt in en 5 sterrenrestaurant voor 36 euro... tja in Nederland heb je dan nog niet genoeg voor 1 persoon. Maar ook uit eten word je zat.. (echt waar) en koken we tegenwoordig regelmatig zelf. We doen dan boodschappen bij de Ketal. Ook tijdens het boodschappen doen gaat er wel eens wat mis, zoals dat Elske een fles shampoo op de grond had laten vallen, kapot. Ze keek een langslopend Ketal meneer aan van ´wat moetik doen?´ Die meneer hield zijn schouders op en liep verder. nou ja dan niet.. Maar toen ging deze meneer ons de hele tijd achtervolgen met de shampoo en bij de kassa zei hij eindelijk toen wij aan de beurt waren tegen de caissiere ´dit moet er ook nog bij´ . tss zeg dat dan meteen?!
maar goed thuis koken we lekker zelf. vaak erg nederlands: aardappelpuree, groenten, vlees & een vegaburger. Vaak komt Gloria zich er mee bemoeien en gaat meehelpen of heeft wat tips.
Als we eten over hebben leggen we dit op straat. Er zijn hier gigantisch veel straathonden! We hebben 4 vaste honden in onze straat maar er zijn er door heel la paz heen, super veel. Onze restjes zijn dan dus voor de straathonden.

In de avonden hebben we of een feestje, een afscheidsfeestje van een vrijwilliger, een verjaardag, een feestje van de Tunaband, of we kijken Friends. Dit klinkt zeer ontspannen. Maar aangezien er alleen tv´s op de slaapkamer van Reynaldo en Gloria en op die van Jesús staan,(waar zij zelf elke avond achter zitten) sjouwen wij elke dag een deken en kussens mee naar de studeerkamer, wachten we een half uur tot de computer opgestart is, om vervolgens 100keer de antivirus uit te drukken, en erna op de computer friends te kunnen kijken.


(feestje afgelopen vrijdag. met Lucho)

Wij missen ook erg chocola! Voor iedereen die Elske een beetje kent... kun je geloven dat ze deze 4 maanden amper chocola gegeten heeft? Het is hier gewoon echt minder lekker. Maarrr deze week hadden we een afspraak met Helen en die is net terug uit Nederland en had Bon bon block! Wij hebben alle2 een stukje bon bon block gegeten en het was echt zaaalig!! We missen echt heel erg het nederlandse eten en het nederlandse lekkers. we gaan zoooveel eten als we thuis zijn!

We hebben best veel afval steeds. We snoepen aardig wat en we kopen water, want je kunt hier uiteraard geen kraantwater kopen. Als wij ons afval weg brengen. (in rekken aan de kant van de weg) komen er spontaan mensen aan ons vragen of ze ons mogen helpen dragen (want het is zooo zwaar) of zodra we het weggegooit hebben stormt er iemand op af om ons afval te doorzoeken op iets bruikbaars of ze nemen onze waterflessen mee. Hoewel er geen statiegeld opzit, krijgen ze toch een halve eurocent per 3 platgestampte flessen en dat is hier zeer de moeite waard.
Ook in de stad zitten er overal zwervers. Vaak vrouwtjes aan de weg met hun slapende kindjes op een kleedje bij zich. Dit blijft natuurlijk moeilijk om te zien, maar wij kunnen niet aan iedereen geld geven enw e moeten blijven bedenken dat we al bezig zijn met een zeer goed doel! Ook zijn er regelmatig demonstraties in La Paz. Pas schrokken wij erg van een demonstratie van mijnwerkers, compleet met dynamiet! dat waren harde knallen..


Ook missen we het fietsen in Nederland! Hier is fietsen ondenkbaar door de grote hoogteverschillen. Dus elke dag staan wij aan de kant van de weg te wachten op vervoer. Er komt van alles voorbij: micro´s (grote bussen), mini´s (kleine busjes), trufi´s en taxi´s. Je kunt alles aanhouden wat je wilt.
In de busjes zit behalve een chauffeur ook nog een schreeuw mannetje of vrouwtje, die uit het raam hangen en schreeuwen waar de bus naar toe gaat ´san migueeel, calacootoo, chasquipampaaa, un bolivianoo!´ Dit omdat 60 % van de bevolking hier in La Paz analfabeet is. We hebben altijd een busje of een trufi. en betalen hooguit 30 cent voor 3 kwartier vervoer. De busjes zijn te krap voor ons en daarin moeten we altijd scheef zitten. Ook moeten we steeds weer uit en in het busje klimmen als er mensen uit willen, dit omdat het allemaal opklapstoeltjes zijn. We houden meer van trufi´s. Dit zijn gewoon gedeelde taxi´s. Maar ook in zo´n gewone auto zitten we soms wel met 8 mensen. Je betaald hier voor een plek dus als je 2 kinderen op je schoot kan houden is dat mooi. Ook zit je met z´n 3en voorin, tussen de 2 stoelen is een extra kussen voor een extra plaats. Erg fijn als je in het midden zit tussen 2 grote mannen. Soms kan de chauffeur amper bij zijn pook.

La Paz blijft mooi om te zien, overal bergen. Ook zie je hier overal reclame geverft op de muren. Verder kun je hier drinken in zakjes kopen. Dan drink je uit een zakje, best gek. Oja, trouwens waar je ook iets koopt, of het nou in een restaurant, een winkel of een marktkraampje is: mensen hebben noooit wisselgeld! Helaas komt er alleen maar 100 bolivianos (10 euro) uit de pinautomaat en dat is zo ontzettend groot geld hier dat bijna niemand daar wisselgeld van heeft! Maar het komt ook vaak voor dat we met 20 bol betalen (2 euro) en de mensen 10minuten wegzijn om voor wisselgeld te zorgen.

Er zijn in La Paz heel veel cholita´s. Bolivia is dan ook nog het meest traditionele land in zuid amerika. Deze cholita´s hebben mooie rokken en 2 lange vlechten en een bolhoed op. Vaak hebben cholita´s een baby op hun rug. i.i.g alle spullen gewikkeld in een kleurige doek wat ze op hun rug binden. Wat zo handig is aan deze rokken is dat cholita´s overal op straat kunnen poepen en plassen. ze gaan hurken en hoppa! niemand die wat ziet dankzij de rok!

ok. Wat vinden wij verder Leuk in La Paz:
- Koffie drinken bij Alexander Koffie (hmmm lekker!)
- Winkelen in San Miguel of bij de souvenirswinkels bij de san fransisco.

- Met Jesús babbelen terwijl hij gitaar speelt.
- Thee drinken met de familie.
- De Zon!
- Zelf onze tijd in kunnen delen!
- Naar optredens van de Tunaband gaan.
- Mensen in zebrapakjes bij zebrapaden.
- Uit eten gaan of zelf koken (eten = leuk)
- Tijdschriften lezen! we hebben er zoveel gekregen echt fijn!
- De prijzen hier! Alles is zoooo goedkoop!
- foto´s inplakken en ondertussen meezingen met de Tarzan cd (thankxx Kirsten!)
- Uitjes, reisjes en uitstapjes naar van alles. (en dat de dag van te voren kunnen
bedenken..ahh joh, Chili is maar 9 uur in de bus, das leuk, doen we! hoevaak gaan
we in nederland eventjes naar parijs???)
- Kerst in de zon!
- Ook beauty dingen zijn heel goedkoop hier. In Nederland hebben we geen geld
hiervoor maar hier hebben we gezichtsbehandelingem, massages en manicures gehad en
zelfs iemand die ons opgemaakt heeft (kwamen wij even belabberd op dat feestje
aan, met een dikke laag make-up! niet echt ons ding! ) zie foto bovenaan en deze:

- De cholita´s & de andere Bolivianen.

Ok. wat vinden we lastig in La Paz:
- De was!. We hebben keus uit 3 wasserettes:
1. snel, maar de was komt te klein en nog nat terug.
2. duurt lang en we raken kleren kwijt. (ahh onze broek en truitjes!)
3. onze kleren komen blauw terug. (vooral erg jammer van de witte rok van eefje)
- De busjes. Zijn te klein voor ons, we moeten scheef zitten en steeds het busje in
en uit. (ook hebben veel cholita´s niet de fijnste lichaamsgeuren)
- Het personeel in supermarkten. Niemand weet waar iets ligt. Dus als je om iets
vraagt zeggen ze simpel genoeg dat ze het niet hebben.
- Taxi chauffeurs die uiteindelijk thuis aangekomen meer geld vragen dan
afgesproken. Inmiddels zijn we hier op voorbereid door genoeg kleingeld mee te
nemen zodat we gepast het afegsproken bedrag betalen. Of blijven we stug zitten
wachten op wisselgeld.
- Slapen op onze koude zolder. Er zijn geen gordijnen dus we zijn vroeg wakker, er
lopen duiven op ons dak. Ook hebben we een open trap dus is het erg gehorig en
niet zo fijn als er snachts eten gebakken word of gerookt in huis.
- De familie die onze dure pindakaas op eet (4 euro per potje, maar we moeten toch
wat op brood?!) hoeveel moeite we ook doen het te verstoppen. enn eefjes vlokken,
opgesturud uit nederland waren ook zo op.
- Internet dat steeds uitvalt.
- De post die er veel te lang over doet.
- Soms ineens 2 dagen zonder water zitten (tjaa als er dan iemand aan de diaree is..)

Nou ja, We hopen een beetje een beeld gegeven te hebben van ons gewone levetje in La Paz. Over het algemeen hebben we het hier erg naar ons zin en voelen we ons in La Paz helemaal thuis. Wel vinden we het nu echt genoeg geweest hier en hebben we nu gewoon heel erg zin om naar huis te gaan! Nog anderhalve week!!!

Het plan.
We hebben een super leuk doel gevonden voor onze stichting! We zijn hier hard mee aan de slag. Het gaat echt gebeuren... We gaan iets opzetten hier! Hierover gaan we snel meer vertellen en foto´s laten zien!

Heel veel liefs! E & E

Tuna in Chili & Corazón Inquieto

Hallo allemaal!!

We zijn super druk hier in La Paz met ons project. We hebben weer verschillende interviews gehad, o.a. met een professor en bij jusititie en zijn bezig met ons verslag. Maar ja we gaan natuurlijk even vertellen over de leuke dingen.

Tuna in Chili!
Vorige week zaterdag kregen we bij ons thuis een privé optreden van de Tuna band van José! Was echt heel erg leuk en wel een beetje gek 10 muziekmakende jongens voor alleen maar ons 2! Toen hoorden we dat ze naar Chili zouden gaan om daar op te treden, waar ook 18 andere Tuna bands uit z.amerika zouden komen!
Nou dat kwam goed uit voor ons want we moesten ons paspoort nog verlengen dus zijn we afgelopen weekend een weekendje naar Arica in Chili geweest!
Arica ligt aan de zee! Zon, zee, strand, muziek... wat wil een mens nog meer. (jah er zijn nog wel wat dingen, maar dit was erg leuk)


Arica heeft een hippe boulevard met leuke winkels en terasjes en we zijn een dagje naar het strand geweest. We vonden het te koud om te zwemmen maar pootje baden was erg fijn en de zee erg mooi. Ook zagen we dieren zoals pelicanen en zeeleeuwen!


Op de beide avonden traden de Tuna bands op. Op vrijdagavond zagen we er 9 die elk ongeveer 5 nummers speelden. Natuurlijk waren we echte fans bij onze Tuna band, het was heel erg leuk. Zaterdagavond en nacht was de grote finale waarop alle 19 tunabands 2 nummers speelden. We hebben van 9 tot 2 uur snachts muziek geluisterd!! Daarna willen de liedjes met banjo etc niet meer uit je hoofd!


We werden uitgenodigd om erna nog mee naar het hotel te gaan waar alle Tunabands sliepen voor een feestje. Ook dit was erg gezellig.
Al werden we wel vierkant uitgelachen... Hier is het namelijk de bedoeling dat je alleen danst met een danspartner, dus jongen meisje en dan staan ze met z´n allen in grote rijen tegenover elkaar te dansen. tsjaah dat zijn wij niet gewend, dus wij stonden gewoon blij met z´n 2en op onze manier te dansen! wat bevriende chileense vonden dit erg grappig. En het is ook best gek! Er was immers een overvloed aan jongens, dus alle jongens zonder danspartner zaten gewoon aan de kant! Is onze Nederlandse manier toch gezelliger.



Uiteindelijk waren we rond 6 uur weer bij ons hotel en ging om 8 uur de wekker weer om de bus terug te halen... Het was wel een mooie busrit door het hoge berglandschap van Chili en Bolivia.


Terug in La Paz regent het aan 1 stuk door nu! beetje jammer, we hebben weken mooi weer gehad. Zelfs zo erg dat we er snachts van wakker liggen omdat het zo hard regent, hagelt en onweert op ons zolderdakje.
We hopen dat we maandag naar de Yungas kunnen gaan, dit is erg belangrijk voor onze stichting omdat we daar willen kijken naar de mogelijkheden voor ons einddoel.

Corazón Inquieto:
Elke woensdag werken wij bij Corazón Inquieto. Het project van Connectie Bolivia. We werken en spelen hier met de kindertjes. Ook is dit een deel van ons afstudeerproject omdat wij voor Corazón Inquieto aanbevelingen schrijven en observeren.
Voor het eerst wat foto´s van Corazón Inquieto. (en natuurlijk ook die bovenaan dit verhaal van ons met Manuel, echt een schatje...)




Nog 3 weken!!!!!!!!!!!!!!!!

Liefs!

Zout en bomen!

heej allemaal!

weer veel gedaan in onze tussentijdse vakantie! Dus dat zullen we eens even rapporteren hier voor onze trouwe lezers:P

Dinsdag zijn we met een groep van 10 ( nog 6 andere vrijwillgers van Connectie Bolivia) naar Salar de Uyuni gegaan, oftewel de zoutvlaktes van Bolivia. Paul, JP en wij zouden met de bus eerst naar Oruro gaan om de anderen te ontmoeten en daar verder te gaan met de trein naar Uyuni( enige treinroute in Bolivia verder). Dus wij de avond voor vertrek naar het busterminal..brengen ze ons het nieuws dat die dag erna de enige dag van het hele jaar zou zijn dat er geen bussen zouden rijden in verband met carnaval...AHNEE! nou ja we moesten er toch komen, dus toen hebben we de taxichauffeur maar gevraagd ons met de taxi te brengen ( hij was wel leuk, want hij draaide hippe muziek, waarop wij spontaan heel hard mee begonnen te zingen, waarop hij weer moest lachen), wat een duur grapje bleek te zijn..nl 130 dollar! Maar okey eenmaal in Oruro waren we toch blij er te zijn. De trein was weer mooi, maar erg lang. 7 uur schudden in een langzame trein met alleen maar spaanse soms ietwat neurotische muziek is best lang!

Toen we daar om 12 uur s nachts aan kwamen zou er iemand ons op komen halen en ons naar een hotel brengen, omdat we met zo´n grote groep waren, maar er was niemand en alles was al dicht, dus zelf maar een hotel gezocht, maar we wisten niet hoe en waar we heen moest de volgende dag voor de tour, niet erg handig dus...Volgende dag vroeg naar het kantoor van die organisatie gegaan om verhaal te halen..´sja´ zeiden ze..´er was carnaval, dus we konden niet werken, er was feest´...pfff! Nou ja zeg, Zuid Amerika en carnaval..

Eerste dag hebben we het treincementario gezien en het zouthotel. ( waar je eerst snoep moest kopen om het van binnen te zien haha) Helaas konden we niet naar het viseiland met alle cactussen, omdat er teveel water stond door het regenseizoen. Het was jammer van de zoutvlaktes, maar gaf ook een leuk efefct zo rijden op het water. Die dag wel lekker buiten gegeten en het hotel van die avond was redelijk okey..iig een stuk beter dan het hotel van verleden keer! Eefje heeft zelfs een douche kunnen nemen..wel met koud water, maar toch! De tweede dag hebben we gekleurde meren gezien,de stenen boom, een stenen Condor en heel veel flamenco´s.



De derde dag gingen we heel vroeg op om de geisers te zien en om een lekker bad te nemen in een thermaal bad, heel erg lekker en mooi met de zonsopgang!


Daarna gingen we alweer op de terugreis.
Voor de terugreis konden we niet meer met de trein, dus moesten we de hele weg in een bus, 12 uurtjes. Dat is niet zo erg, wat wél erg was, was dat het een onverhardde weg was, zodat de tassen uit de rekken trilden en ik ( Eefje) totaal mn gevoel in mn rug en hoofd verloor en totaal geshaked terugkwam in La Paz. Om 8 uur in de ochtend waren we weer in La Paz en gingen we met z´n allen ontbijten in Alexander Coffee.


De zaterdag dat we terugkwamen in La Paz hadden we gelijk die avond weer een feestje, een afscheidsfeestje van één van de vrijwilligers, die de dag erna zou vertrekken. Die avond gingen we eerst met z´n allen ( groep van 25) eten bij Mongo´s en daarna wilde ze graag naar de karaoke. De eerste waar we kwamen was een grote kale zaal met al heel veel erg dronken Bolivianen die ons vragend aankeken.. Dus daar weer weg gegaan en naar een ander. Daar hadden ze hele mappen vol liedjes, dus hebben we daar wat uitgezocht. Wij hebben samen barbie girl gezongen, lekker fout maar helemaal leuk..tenminste de Nederlanders vonden het leuk! De Bolivianen keken een beetje vreemd haha


De zondag erna ( jaja alles zat lekker volgepropt met leuke dingen) gingen we naar Coroico, een plaatsje in de Yungas waar het mooi en lekker warm is. Omdat er alleen kleine busjes heen gingen rond de tijd dat wij op de vertrekplaats waren hadden we een heel busje ( 14plaatsen) opgekocht,zodat we alle plaatsen hadden. Lekker decadent zal je denken, maar we passen er anders echt niet in!! Wij kunnen alleen schuin erin en om nu 3 uur schuin te zitten met een grote tas bagage op je schoot is niet heel prettig, ook niet voor de ander die naast je zit. En het voordeel was dat we lekker snel gingen! Het was er heerlijk weer dus gelijk even een duik genomen in het zwembad. We wilden eerst misschien met een fiets van de dodenweg af fietsen, maar daar waren helemaal geen organisaties voor daar! Toen we die avond na het eten terug kwamen in het hotel en zaten te bespreken welke film we wilden zien op de tv, kwam er een man op ons af en zei een beetje vreemd Nederlands pratend ´jullie praten nederlands of niet´uhm ja? Nou bleek dat hij al 30 jaar in Coroico leefde en werkte, dus hij was het nederlands een beetje kwijt, maar nodigde ons uit om een bakkie te doen ( ook lekker nederlands!) de volgende dag en om ons zijn kunst te laten van glas in lood. Dat dus gedaan. Hij maakte heel erg mooie werken voor kerken en particulieren en het was leuk om iemand te spreken die hier al heel lang woonde.



Gister hebben we met z´n vieren heel veel gewinkeld, want de heren wilden nog snel veel souvenirs inslaan voor het thuisfront en ´s avonds in hun favo restaurant gegeten waar ze wederom heel veel vlees konden eten. Dat was de laatste dag van onze tussentijdse vakantie.

Vanmorgen zijn de heren op het vliegtuig gestapt en zij zijn alweer snel thuis! Maar voor ons is het ook nog maar 35 nachtjes! wow! tijd gaat snel nu ( ook weer niet, maar ach positief blijven!!)

Vandaag valentijnsdag, dus iedereen fijne valentijn!

Dus: tot snel! doei doei liefs ons!

PS Alles verder goed hier, we hebben geen last van heel veel regen of van een noodtoestand..het is zelfs heel lekker weer hier in La Paz! Het enige lastige is dat er in veel delen van la paz geen water is,wat ze nu oplossen door elke wijk 3 uur per dag water te geven, niet erg handig als dat net midden in de nacht is!

PS 2: veeeeeeeel meer mooie fotos op de foto site!!! (o.a. bij Salar & vrijwilligers op de site: http://www.essek.nl/bolivia/index.htm of http://www.essek.nl/bolivia/files/ )

Magisch Machu Picchu!

Hallo allemaal!

Bij gebrek aan tijd een kort verhaaltje en vast de eerste foto´s!
We zijn op vakantie naar Peru geweest, naar Cuzco en Machu Picchu. Daar hebben we Paul en Jp weer ontmoet, heel leuk! Samen zijn we naar Machu geweest: De wereldwijd bekende inka stad.
Machu Picchu is nog geen 100 jaar geleden officieel ontdekt en nooit gevonden door de spanjaarden die veel van de oude inka cultuur vernield hebben. Hierdoor is Machu Picchu nog heel mooi en groot.
We zijn er met de 1e bus naar toe gegaan, de overhangende mist gaf een magisch gevoel. Ook waren er niet veel mensen wat het nog mooier maakte.
We zijn ook de Wayna Picchu opgeklommen! de bekende grote puntige berg achter Machu Picchu. Hierboven was een mooi uitzicht op Machu Picchu. Het was echt een super mooie ervaring! en als bewijs hebben we nu zelfs een machu picchu stempel in onze pastpoorten!

wat foto´s: (die van eefje komen nog en er komen en staan er meer op onze foto site, bij machu picchu)





















nog meer fotos op de foto site!!

Verder zijn we samen met jp en paul weer naar copacabana geweest en naar het zonne eiland! dit keer hebben we de hele route gelopen van noord naar zuid. heel erg mooi! en natuurlijk scheen de zon op isla del sol en zijn we allemaal verbrand, eefje een rode rechterarm, paul een rode neus en elske rode omringde ogen en een brandblaar op haar lip, hoe bizar! maar het was weer super mooi.

In La Paz aangekomen hebben we uitgebreid gegeten bij tranquerra! waar paul en jp helemaal gelukkig werden van zoveel vlees voor zo weinig geld

en is jp bij gloria en reynaldo door de keuring heengekomen. we hebben een avondje bij onze familie gezeten, waar jesus en paul gitaar speelden en we liedjes zongen. tja gebeurd in nederland niet zo snel he. en het was natuurlijk carnaval! we hebben de meeste waterbalonnen ontweken en nog een stuk van de optocht gezien!


Ook zijn we uit geweest en hebben we Deszaire gezien! het bandje waar we 2 cd´s van hebben en 2 jaar geleden ook al een concert van gezien hebben.


we hebben veel gedaan in 1 week!

Momenteel zijn we in Oruro aan het wachten op de trein.. we zijn hier gekomen met een taxi omdat net vandaag de enige dag in het jaar is dat er geen bussen rijden!! hoe bizar! Maar we vertrekken zo met 6 andere vrijwilligers naar de zoutvlaktes! heel mooi!

Liefs, E & E