Ons einddoel in Uypaca!

hallo allemaal.

Hier wat informatie over ons einddoel van onze stichting!

Via de van Malsen Stichting zijn we in contact gekomen met de Achocallavalei waar de van Malsen stichting projecten heeft.
Samen met Angel een man die 20 jaar in Nederland gewoond heeft en dus vloeiend nederlands spreekt, hebben we de afgelopen weken veel onderzoek gedaan hier.
We zijn terecht gekomen in het dorpje Uypaca. In Uypaca is een school. Op deze school zitten kinderen die dagelijks 6 uur moeten lopen om naar school te kunnen, ook zijn er weeskinderen die bij anderen inwonen om daar klusjes te doen en slecht te eten krijgen.
Voor deze kinderen gaan we een huis bouwen! Dit gaat gebeuren op het terein van de school in samenspraak met de directrice! Op deze manier hoeven we geen huur te betalen en wonen de kinderen vlakbij school. We hebben veel gepraat met de oudercommissie, de gemeente en vandaag zelfs met de burgermeester! Allen keuren het project goed en zijn er heel blij mee.

praten met de burgermeester

Het belangrijkste was voor ons wel wat de kinderen en ouders/ verzorgers hier van vinden. Daarom hebben we vandaag een gesprek gehad met de ouders en verzorgers van deze kinderen. Het was echt heel bijzonder. De meest trieste verhalen kwamen boven. Alle ouders en verzorgers waren heel blij en wilden graag hun kind bij ons project. Een vrouw zei zelfs ´ik heb altijd gebeden tot God dat er zoiets zou komen, dit is echt een wonder´. Alleenstaande ouders of weduwen uit Ayma, het verre dorp vertelden dat hun kinderen altijd zo moe thuis komen dat ze gelijk gaan slapen en niet eten. sochtends moeten ze om half 6 weer gaan lopen, ze krijgen straf als ze te laat op school komen, dus tijd voor een ontbijt is er ook niet. Anderen zeiden geen geld te hebben voor eten. Een alleenstaande moeder is bijna helemaal blind en kan niet goed voor haar kind zorgen. Een aantal oma´s al op aardige leeftijd zorgen voor hun kleinkinderen omdat hun kinderen zijn overleden, maar ze hebben het zwaar en weinig geld.

Een oma stond met tranen in haar ogen te vertellen dat haar kleindochter eerst niet zo ver naar school wilde lopen. Toen heeft ze de eerste dagen haar kleinkind naar school gedragen (dus 3 uur heen en 3 uur terug) tot haar kleinkind het leuk ging vinden en er wel voor wilden lopen. Ook vertelden ze allen dat de weg onbegaanbaar is in het regenseizoen en de kinderen dan dus niet naar school kunnen. Een oude vrouw vertelde dat ze Gonzalo als baby op straat heeft gevonden, hij is een weeskind. 4 jaar geleden kwam er een man vertellen zijn vader te zijn, maar die is daarna nooit meer teruggekomen. Deze oude vrouw heeft altijd voor hem gezorgd maar is nu echt oud en weet niet goed waar Gonzalo nu heen moet.

Andres woont bij zijn tante, zijn moeder is overleden en zijn vader heeft hem achtergelaten.
Allemaal dit soort verhalen. Het was echt bijzonder. We wilden ook graag van de kinderen weten wat die er van vonden, ze wilden graag bij ons wonen en wilden heeel graag niet meer zover lopen, hoe sneller hoe beter. Ook vinden ze het fijn dat ze dan goed te eten zullen krijgen en begeleiding bij het huiswerk.
Dus het is echt goed en nodig wat wij gaan doen voor deze kinderen!

De moeder van José is overleden. Zijn vader ziet hij bijna nooit. Hij woont in een kamertje bij zijn 3 jaar oudere broer.

Afgelopen maandag werden wij verrast op de school! We moesten buiten op een podium komen staan. Alle kinderen van de school stonden voor het podium en zongen liedjes voor ons. De directrice vertelden wat we kwamen doen. Ook waren er veel ouders aanwezig. Alle kinderen riepen in koor ´gracias senoritas de fundacion Esperanza Bolivia!´ Daarna werd de vlag gehesen en kregen wij een mega bloemenkrans om! we zijn echt gehuldigd! Heel apart. Daarna kwamen alle ouders, de directrice, wat kinderen en mensen van de oudercommissie naar ons toe om ons te bedanken en confetie over ons heen te gooien! Jullie begrijpen dat we na dit gebeuren echt niet meer terug kunnen en willen! we willen deze mensen en kinderen echt helpen!



Momenteel zijn een architect en een ingenieur een plan aan het maken en ontwerpen met de preciese kosten, tijdsplanning etc.
Terug in Nederland gaan we snel grote sponsoracties houden, we willen zo snel mogelijk dat ze kunnen beginnen met de bouw! Zodat deze kinderen snel een fijn thuis hebben.
Als het huis eenmaal gebouwd is hebben we een bepaald bedrag per maand nodig om de medewerkers te kunnen betalen, voor eten, speelgoed etc.


Help ons mee met ons einddoel en met het zorgen voor deze kinderen en word donateur! Het zou echt fijn zijn als een groot aantal lezers van ons weblog onze stichting met een bepaald bedrag per maand willen sponsoren! Ons rekeningnummer is: 54. 22. 38. 632 t.n.v: Stichting Esperanza Bolivia. Elke bijdrage is welkom!

(meer info zie www.esperanza-bolivia.com )



Apart hoor. 2 jaar geleden bedachten we dat we iets wilden gaan doen hier in Bolivia. Nu zijn we na 2 jaar weer terug hier en weten we hoe en waar we onze droom gaan realiseren!

Over een week komen we thuis! We hebben hier erg veel zin in!

Ons leventje in La Paz...

Hallo allemaal!

We vertellen altijd van onze avonturen maar hebben nog nooit verteld van ons ´gewone´ leventje in La Paz. Dingen die voor ons heel normaal zijn maar voor jullie misschien wel leuk zijn om te weten..

Ons leventje in La Paz:

Elke dag hebben wij afspraken voor onze stichting of voor ons afstudeerproject. We hebben bijvoorbeeld interviews en verder werken we aan ons verslag op de computer. We zitten altijd in hetzelfde vaste internetcafe waar de eigenaar ons nu goed kent en zelfs ´onze´ computers voor ons vrij houd. Toch werkt dit niet optimaal omdat er allemaal kinderen om ons heen luidruchtig spelletjes aan het doen zijn.
Verder gaan we regelmatig naar kantoor om te bekijken of er post is. We zijn heel blij geweest met pakketjes met tijdschriften, lekkers en andere dingen en brieven & kaarten. Nu hopen dat de rest nog binnenkomt voor wij weer weg zijn..
Soms gaan we uit eten. We kunnen dan heerlijk samen uit eten met een gezonde jugo erbij voor ongeveer 8 euro. Uit eten gaan is zo goedkoop, dat je met z´n 6en uit eten kunt in en 5 sterrenrestaurant voor 36 euro... tja in Nederland heb je dan nog niet genoeg voor 1 persoon. Maar ook uit eten word je zat.. (echt waar) en koken we tegenwoordig regelmatig zelf. We doen dan boodschappen bij de Ketal. Ook tijdens het boodschappen doen gaat er wel eens wat mis, zoals dat Elske een fles shampoo op de grond had laten vallen, kapot. Ze keek een langslopend Ketal meneer aan van ´wat moetik doen?´ Die meneer hield zijn schouders op en liep verder. nou ja dan niet.. Maar toen ging deze meneer ons de hele tijd achtervolgen met de shampoo en bij de kassa zei hij eindelijk toen wij aan de beurt waren tegen de caissiere ´dit moet er ook nog bij´ . tss zeg dat dan meteen?!
maar goed thuis koken we lekker zelf. vaak erg nederlands: aardappelpuree, groenten, vlees & een vegaburger. Vaak komt Gloria zich er mee bemoeien en gaat meehelpen of heeft wat tips.
Als we eten over hebben leggen we dit op straat. Er zijn hier gigantisch veel straathonden! We hebben 4 vaste honden in onze straat maar er zijn er door heel la paz heen, super veel. Onze restjes zijn dan dus voor de straathonden.

In de avonden hebben we of een feestje, een afscheidsfeestje van een vrijwilliger, een verjaardag, een feestje van de Tunaband, of we kijken Friends. Dit klinkt zeer ontspannen. Maar aangezien er alleen tv´s op de slaapkamer van Reynaldo en Gloria en op die van Jesús staan,(waar zij zelf elke avond achter zitten) sjouwen wij elke dag een deken en kussens mee naar de studeerkamer, wachten we een half uur tot de computer opgestart is, om vervolgens 100keer de antivirus uit te drukken, en erna op de computer friends te kunnen kijken.


(feestje afgelopen vrijdag. met Lucho)

Wij missen ook erg chocola! Voor iedereen die Elske een beetje kent... kun je geloven dat ze deze 4 maanden amper chocola gegeten heeft? Het is hier gewoon echt minder lekker. Maarrr deze week hadden we een afspraak met Helen en die is net terug uit Nederland en had Bon bon block! Wij hebben alle2 een stukje bon bon block gegeten en het was echt zaaalig!! We missen echt heel erg het nederlandse eten en het nederlandse lekkers. we gaan zoooveel eten als we thuis zijn!

We hebben best veel afval steeds. We snoepen aardig wat en we kopen water, want je kunt hier uiteraard geen kraantwater kopen. Als wij ons afval weg brengen. (in rekken aan de kant van de weg) komen er spontaan mensen aan ons vragen of ze ons mogen helpen dragen (want het is zooo zwaar) of zodra we het weggegooit hebben stormt er iemand op af om ons afval te doorzoeken op iets bruikbaars of ze nemen onze waterflessen mee. Hoewel er geen statiegeld opzit, krijgen ze toch een halve eurocent per 3 platgestampte flessen en dat is hier zeer de moeite waard.
Ook in de stad zitten er overal zwervers. Vaak vrouwtjes aan de weg met hun slapende kindjes op een kleedje bij zich. Dit blijft natuurlijk moeilijk om te zien, maar wij kunnen niet aan iedereen geld geven enw e moeten blijven bedenken dat we al bezig zijn met een zeer goed doel! Ook zijn er regelmatig demonstraties in La Paz. Pas schrokken wij erg van een demonstratie van mijnwerkers, compleet met dynamiet! dat waren harde knallen..


Ook missen we het fietsen in Nederland! Hier is fietsen ondenkbaar door de grote hoogteverschillen. Dus elke dag staan wij aan de kant van de weg te wachten op vervoer. Er komt van alles voorbij: micro´s (grote bussen), mini´s (kleine busjes), trufi´s en taxi´s. Je kunt alles aanhouden wat je wilt.
In de busjes zit behalve een chauffeur ook nog een schreeuw mannetje of vrouwtje, die uit het raam hangen en schreeuwen waar de bus naar toe gaat ´san migueeel, calacootoo, chasquipampaaa, un bolivianoo!´ Dit omdat 60 % van de bevolking hier in La Paz analfabeet is. We hebben altijd een busje of een trufi. en betalen hooguit 30 cent voor 3 kwartier vervoer. De busjes zijn te krap voor ons en daarin moeten we altijd scheef zitten. Ook moeten we steeds weer uit en in het busje klimmen als er mensen uit willen, dit omdat het allemaal opklapstoeltjes zijn. We houden meer van trufi´s. Dit zijn gewoon gedeelde taxi´s. Maar ook in zo´n gewone auto zitten we soms wel met 8 mensen. Je betaald hier voor een plek dus als je 2 kinderen op je schoot kan houden is dat mooi. Ook zit je met z´n 3en voorin, tussen de 2 stoelen is een extra kussen voor een extra plaats. Erg fijn als je in het midden zit tussen 2 grote mannen. Soms kan de chauffeur amper bij zijn pook.

La Paz blijft mooi om te zien, overal bergen. Ook zie je hier overal reclame geverft op de muren. Verder kun je hier drinken in zakjes kopen. Dan drink je uit een zakje, best gek. Oja, trouwens waar je ook iets koopt, of het nou in een restaurant, een winkel of een marktkraampje is: mensen hebben noooit wisselgeld! Helaas komt er alleen maar 100 bolivianos (10 euro) uit de pinautomaat en dat is zo ontzettend groot geld hier dat bijna niemand daar wisselgeld van heeft! Maar het komt ook vaak voor dat we met 20 bol betalen (2 euro) en de mensen 10minuten wegzijn om voor wisselgeld te zorgen.

Er zijn in La Paz heel veel cholita´s. Bolivia is dan ook nog het meest traditionele land in zuid amerika. Deze cholita´s hebben mooie rokken en 2 lange vlechten en een bolhoed op. Vaak hebben cholita´s een baby op hun rug. i.i.g alle spullen gewikkeld in een kleurige doek wat ze op hun rug binden. Wat zo handig is aan deze rokken is dat cholita´s overal op straat kunnen poepen en plassen. ze gaan hurken en hoppa! niemand die wat ziet dankzij de rok!

ok. Wat vinden wij verder Leuk in La Paz:
- Koffie drinken bij Alexander Koffie (hmmm lekker!)
- Winkelen in San Miguel of bij de souvenirswinkels bij de san fransisco.

- Met Jesús babbelen terwijl hij gitaar speelt.
- Thee drinken met de familie.
- De Zon!
- Zelf onze tijd in kunnen delen!
- Naar optredens van de Tunaband gaan.
- Mensen in zebrapakjes bij zebrapaden.
- Uit eten gaan of zelf koken (eten = leuk)
- Tijdschriften lezen! we hebben er zoveel gekregen echt fijn!
- De prijzen hier! Alles is zoooo goedkoop!
- foto´s inplakken en ondertussen meezingen met de Tarzan cd (thankxx Kirsten!)
- Uitjes, reisjes en uitstapjes naar van alles. (en dat de dag van te voren kunnen
bedenken..ahh joh, Chili is maar 9 uur in de bus, das leuk, doen we! hoevaak gaan
we in nederland eventjes naar parijs???)
- Kerst in de zon!
- Ook beauty dingen zijn heel goedkoop hier. In Nederland hebben we geen geld
hiervoor maar hier hebben we gezichtsbehandelingem, massages en manicures gehad en
zelfs iemand die ons opgemaakt heeft (kwamen wij even belabberd op dat feestje
aan, met een dikke laag make-up! niet echt ons ding! ) zie foto bovenaan en deze:

- De cholita´s & de andere Bolivianen.

Ok. wat vinden we lastig in La Paz:
- De was!. We hebben keus uit 3 wasserettes:
1. snel, maar de was komt te klein en nog nat terug.
2. duurt lang en we raken kleren kwijt. (ahh onze broek en truitjes!)
3. onze kleren komen blauw terug. (vooral erg jammer van de witte rok van eefje)
- De busjes. Zijn te klein voor ons, we moeten scheef zitten en steeds het busje in
en uit. (ook hebben veel cholita´s niet de fijnste lichaamsgeuren)
- Het personeel in supermarkten. Niemand weet waar iets ligt. Dus als je om iets
vraagt zeggen ze simpel genoeg dat ze het niet hebben.
- Taxi chauffeurs die uiteindelijk thuis aangekomen meer geld vragen dan
afgesproken. Inmiddels zijn we hier op voorbereid door genoeg kleingeld mee te
nemen zodat we gepast het afegsproken bedrag betalen. Of blijven we stug zitten
wachten op wisselgeld.
- Slapen op onze koude zolder. Er zijn geen gordijnen dus we zijn vroeg wakker, er
lopen duiven op ons dak. Ook hebben we een open trap dus is het erg gehorig en
niet zo fijn als er snachts eten gebakken word of gerookt in huis.
- De familie die onze dure pindakaas op eet (4 euro per potje, maar we moeten toch
wat op brood?!) hoeveel moeite we ook doen het te verstoppen. enn eefjes vlokken,
opgesturud uit nederland waren ook zo op.
- Internet dat steeds uitvalt.
- De post die er veel te lang over doet.
- Soms ineens 2 dagen zonder water zitten (tjaa als er dan iemand aan de diaree is..)

Nou ja, We hopen een beetje een beeld gegeven te hebben van ons gewone levetje in La Paz. Over het algemeen hebben we het hier erg naar ons zin en voelen we ons in La Paz helemaal thuis. Wel vinden we het nu echt genoeg geweest hier en hebben we nu gewoon heel erg zin om naar huis te gaan! Nog anderhalve week!!!

Het plan.
We hebben een super leuk doel gevonden voor onze stichting! We zijn hier hard mee aan de slag. Het gaat echt gebeuren... We gaan iets opzetten hier! Hierover gaan we snel meer vertellen en foto´s laten zien!

Heel veel liefs! E & E